ΣΧΟΛΙΑ

Εδώ μπορείτε να μας αφήσετε σχόλια και παρατηρήσεις*

*Όλα τα σχόλια εγκρίνονται από τον διαχειριστή πριν δημοσιευθούν

10 σχόλια στο ΣΧΟΛΙΑ

  1. AGAPHTOI FILOI THA HTHELA MESA APO THN HLEKTRONIKH EFHMERIDA THS KORINTHIAN NEWS NA EYXARISTISO DHMOSIOS TON KORINTHIO YPOYRGO ETHNIKHS AMYNAS KAI SYMPATRIOTH MAS PANO MPEGLITH SXETIKA ME THS DHLOSEIS POY EKANE GIA TO 6 SYNTAGMA PEZIKOY STHN KORINTHO OPOS ANEFERE KAI O IDIOS STO STRATOPEDO THA METAFERTHOYN OLES H YPERESIES OPOS H ASTYNOMIA PYROSBESTIKH PERIFERIAKH ENOTHTA KORINTHIAS H DHMOTIKH ARXH TO PANEPISTIMIO THS KORINTHOY THA GINEI ENA DOIHKHTHRIO OPOY THA GLITOSOYME KAI POLLA XRHMATA GIA ENOIKIA TON YPERESION AYTO POY ME SYGKINISE IDIAITEROS EINAI OTI O KORINTHIOS YPOYRGOS ETHNIKHS AMYNAS PANOS MPEGLITHS DEN XEXASE THN NEOLAIA KAI OPOS ANAFEREI XARAKTIRISTIKE OTI THA PAREI KAI H NEOLAIA MERIDIO OPOY THA DHMIOYRGITHOYN ATLHTIKES EGKATASTASEIS ALLA KAI GIA OLOI THN KOINONIA ME XOROYS PRASINOY AGAPHTE FILE KAI SYMPATRIOTH PANO MPEGLITH SE EYXARISTOYME POLLY POY DEN XEXASES THN NEOLAIA NA EISAI PANTA KALLA KAI NA EISE SYGOYROS OTI H NEROLAIA THA SE EYNOMONH GIA AYTO TO KALLO POY EKANES GIATI LIGOI EINE H POLITIKH POY BAZOYN OS PROTEREOTHTA THN NEOLAIA KAI ESY EISAI ENAS APO AYTOYS

  2. ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙΤΕ ΠΟΛΥ ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΙΔΑΜΕ ΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ, ΣΙΓΑ ΜΗ ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ, ΓΙ’ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

  3. «Περί μεταπασχαλινών εκλογών (και όχι μόνον…)»

    Σήμερα, μας έχουν πει πως ζούμε σε ένα μεταίχμιο, σε μία μεταβατική περίοδο κάποιοι άλλοι και τέλος, πόσοι άλλοι με άλλες τόσες μεταφράσεις επιδεικνύουν καθημερινώς την κατάσταση και τα χαρακτηριστικά της με έναν τόνο βιβλικό και ύφος συνταξιούχων λαοπλάνων, με άκομψο επαναλαμβανόμενο τρόπο. Πιο πολύ από ποτέ στις μέρες μας νιώθει κανείς πως κλονίζεται η αξιοπιστία του απέναντι σεαυτόν τον ίδιο. Κρίνεται και εν τέλει καταδικάζεται η νοητική του ισορροπία από την επιβλητικώς διαφημιζόμενη νοητική άλλων. Ανέκαθεν, αναφορικά στη διαχείριση της ζωής του καθενός, θυμάμαι να επενδύει άλλος στις επιθυμίες και ανάγκες των περισσοτέρων και ως εκ τούτου, οι περισσότεροι να αρκούνται στις προσωπικές φιλοδοξίες εν είδει οράματος, υστεροφημίας και επιδειξιομανίας που προβάλλουν οι υπόλοιποι επιχειρώντας να καρπωθούν ψήφους και έμπρακτη αναγνώριση.

    Φανταστείτε το εξής απλό στη σύλληψή του και συνάμα όμως άγνωστο στο περιεχόμενό του:

    Θα εμπιστευόσασταν κάποιον να διαχειριστεί την υπόστασή σας ως δημότη-πολίτη αυτού του κράτους και χώρας, κάποιον που δεν ξέρει πόσες αισθήσεις έχει; Ως αυθεντική και σταθερή συντριπτική πλειοψηφία θα βιαστούμε να ομονοήσουμε στο «σαφώς και όχι».

    Πάμε πάλι την ερώτηση κάπως προβοκατόρικα διαφορετικά: Πόσοι από εμάς ξέρουμε τις αισθήσεις μας πέραν των αριστοτελικών πέντε (αφή, όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση);

    Δεν είναι τόσο βλαβερό να μην γνωρίζουμε και τις άλλες τέσσερις αισθήσεις μας, ήτοι την θερμοαισθησία, την αλγοαισθησία, την κιναισθησία και την αιθουσαία αίσθηση (αίσθηση της ισορροπίας). Το παράλογο και επώδυνο αντιθέτως, είναι ότι απαξιώνουμε τις αισθήσεις, καθώς τις λαμβάνουμε ασχολίαστα ως τμήμα της συνήθους αδιάφορης ύπαρξής μας, με αποτέλεσμα να μην τις χρησιμοποιούμε εν-συνειδήτως. Πρακτικά, αυτή η καθορισμένη εν-συνείδητη απαξίωση διατηρεί κάθε ποικιλότροπη σχέση εξουσίας και εξουσιαζόμενου, σε όποια κοινωνία.

    Ευθύς, σχεδόν αντανακλαστικά λες και θίγεται κάποιο έμφυτο ανθρώπινο ζωτικό στοιχείο, εσμός επαγγελματιών πολιτικών και άλλων λοιπών πολιτευτών τοπικής και εθνικής ευθύνης, θα σπεύσει να αντικρούσει λέγοντας πως σε μία ευνομούμενη πολιτεία (όπως άλλωστε κομπορεύεται πως είναι το σύνολο χοντρικά των χωρών του κόσμου-προφανώς και η Χώρα που Γελλάς)(1) δεν υπάρχει ανοχή και θέση σε δίπολα του στυλ εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι! Η εξήγηση που δίνεται από επίσημα και αξιωματούχων χείλη είναι σαφής και το ίδιο απροσδιόριστα χαμένη…:

    -Γιατί απλά-δημοκρατικά, είμαστε όλοι ισότιμοι πολίτες και λειτουργούμε απέναντι στις ίδιες υποχρεώσεις-χαιρόμαστε τα ίδια δικαιώματα.

    Ξαναδιαβάστε τη φράση και θα καταλάβετε το αυτονόητο του ψεύδους και της δημοκρατίας συνακόλούθως.

    Κάποια στιγμή ένας αδαής θα βρεθεί μπροστά μας και θα μας ρωτήσει με την ευφυή αφέλεια ενός μωρού και ενός μωρού,

    -Ποια είναι τότε η σημασία της εκλογικής διαδικασίας; Εφόσον τίτλοι τιμής και ευγενείας έχουν πάψει να απονέμονται(2) και μέσα από αγώνες, αίμα και κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές ζυμώσεις κυριαρχεί πλέον (κατ’ όνομα στην ουσία) η ισότητα, γιατί καλούμαστε κάθε φορά να κάνουμε χρήση του εκλογικού μας «δικαιώματος»; Άρα, θα σκεφτεί απλοϊκά ο αδαής, καλούμαστε να επιλέξουμε έναν…πρώτο ή τον καλύτερο/καταλληλότερο (3).

    Ας αναλογιστούμε, εμείς τώρα με τη σειρά μας, ως κατά τ’ άλλα σώφρονες και ισορροπημένοι άνθρωποι, γιατί μέσα σε οκτώ χρόνια (2004-2012) είτε για εθνικό σκοπό, είτε για ευρωπαϊκό ή για την τοπική αυτοδιοίκηση έχουμε προσέλθει στις κάλπες εννιά (9) φορές; Παραθέτω κάποια από τα ενδεχόμενα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν απάντηση στο προκείμενο ερώτημα:

    *Ο Νεοέλληνας αποζητά απεγνωσμένα τρόπους να κατοχυρώσει ως χόμπυ του το αυθόρμητο χάδι με τη σχισμή της κάλπης…;

    *Αντανακλάται η υποσυνείδητη έλξη του Νεοέλληνα προς τον τζόγο και το παιχνίδι των πολλαπλών ερωτήσεων/απαντήσεων με αντικείμενο την αξιοπρέπειά του …;

    *Χαίρεται τυχοδιωκτικά κάθε τόσο ο Νεοέλληνας προβάλλοντας το αναφαίρετό του δικαίωμα στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι επιζητώντας τη λούφα και το άραγμα…; (4)

    *Επιδιώκει ο Νεοέλληνας εναγωνίως τις επενδύσεις στο πολιτικό γίγνεσθαι και τα λαμπρά του αστέρια, ώστε να δίνει το παράδειγμα ενός φύσει δημοκρατικού κράτους…με τους πολίτες μπροστά και όλους μαζί (τηρουμένων των χρηματικών αναγκών και αναλογιών);

    *Ψάχνει ο Νεοέλληνας, επί ματαίω να βρει, τον κατάλληλο ηγέτη και μπροστάρη, που θα τον βγάλει από το πολιτικό αδιέξοδο δίχως να πάρει ο ίδιος την ευθύνη…;

    *Εξακολουθεί ο Νεοέλληνας να κινείται αγελέως και για μία ακόμη φορά έχοντας πλάνεμένη και ανέστια τη συνείδησή του θα ψηφίσει κάποια από τις προσφερόμενες επιλογές που διαιωνίζουν το κατά τ’ άλλα πολιτικό σύστημα που τον έχουν φέρει σε αυτό το τέλμα…;

    *Κυνηγάει ο Νεοέλληνας ψηφοφόρος, απαλλαγμένος από τον τετριμμένο ρεαλισμό της ανέχειας, το παραμύθι της αλλαγής ψευδαίσθησης (εφόσον μιλάμε για τις ίδιες διαδικασίες τόσα χρόνια)…;

    Θαρρώ πως υπάρχουν πλείστες ακόμη εναλλακτικές απαντήσεις επί του ερωτήματος. Άλλωστε, σε αυτήν τη νεοελληνική πραγματικότητα που βιώνουμε είμαστε υποχρεωμένοι να συνηγορήσουμε σε κάτι: Μέχρι τώρα είχαμε την πρωτοκαθεδρία της Ε.Μ.Υ. στις προβλέψεις, ενώ εδώ και κάμποσα χρόνια είμαστε μάρτυρες της εμφάνισης των ευκαιριακών ειδημόνων επί παντός επιστητού. Εύλογο, καθώς πληθώρα πληροφοριών και εικόνων μας κατακλύζουν εν ώρα εργασίας, ελεύθερου χρόνου ακόμη και προσωπικών στιγμών. Ως εκ τούτου, ο κάθε εγκέφαλος λογαριάζεται ως μία αλληγορική αντανάκλαση Άτλαντα! Καθένας από εμάς φέρει φορτίο πληροφοριών δυσανάλογα βαρύ για τα ισχνά ποδαράκια της αξιοπρέπειάς μας.

    Όμως στην ηλεκτρονική εποχή που έχουμε υπεισέλθει, οι πληροφορίες διαχέονται προς κάθε κατεύθυνση καθιστώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον κόσμο συλλήβδην -από μικρό μέχρι και μαθουσάλα- σε ανθρώπινους σκληρούς δίσκους, που χαίρουν ποσότητας μα υπολείπονται σε ποιότητα. Ταυτόχρονα -και εδώ εδράζεται το αντιφατικό της ανθρώπινης παρουσίας συνοδεία της σκέψης της- δεν αποτελεί αξίωμα ό,τι σε αυτή τη ζωή κάποιοι αιθεροβατούν συνειδητά και κάποιοι άλλοι επιβιώνουν. Δεν αναφέρομαι στις κοινωνικές τάξεις και τις αντίστοιχες που κατηγοριοποιούνται με βάση την οικονομική επιφάνεια. Αφής στιγμής ένα μοντέλο αυτοκινήτου μεγεθύνει τον ανδρικό εγωισμό, μία σαπουνόπερα της υψηλής τάξης εξωθεί τα δάκρυα στα μάγουλα των καταδικασμένων νοικοκυρών/συζύγων/μητέρων και ένα δηλητηριώδες αθώο παιχνίδι ωριμάζει βίαια και στημένα ένα παιδί, τα πράγματα είναι τραγικώς επικίνδυνα.

    Μία από τις πάμπολλες εμμονές που χαρακτηρίζουν τον τυπικό Νεοέλληνα πολίτη-ψηφοφόρο είναι η φοβερή του ικανότητα να επιρρίπτει σε όποιον, πλην αυτού, τις ευθύνες και από την άλλη να απορρίπτει και να διαψεύδει τη νωπή του μνήμη! Σκοπίμως ακόμη να ξεχνάει εκούσια τι πολιτική έφαγε εχθές ή πριν δύο χρόνια, τέσσερα, εφτά και πάει μακριά η βαλίτσα με τα λησμονημένα ρούχα του πολιτικού επαγγέλματος (βλ. στριπτίζ, αλλά εμείς μάθαμε στην ψευδεπίφανη ηθική και τον καθωσπρεπισμό).

    Αν επιχειρούσαμε μία παρομοίωση χάριν ευθυμίας;…ο γυμνιστής Νεοέλληνας βασιλιάς υποδύεται τον γυμνό βασιλιά, σε ένα βασίλειο από Σαλώμες χορεύτριες…

    Έχει βρεθεί ποτέ στο εδώλιο της λαϊκής ετυμηγορίας ο νομοθέτης, που όλα τα λογάριασε και την ευκαιρία άδραξε να διατηρήσει την ανωνυμία του; ΟΧΙ

    Πώς λογαριάζεται ως δημοκρατικό και ευνομούμενο ένα κράτος που πολιτικώς διοικείται από διορισμένη κυβέρνηση εδώ και περίπου 5 μήνες; Προφανώς δεν λογαριάζεται ως τούτο, μονάχα κατ” επίφαση και προς υλοποίηση αντιδημοκρατικών και πραξικοπηματικών αποφάσεων, ρόλω καταδικών. Πώς γίνεται το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο παρεπιπτόντως αδιαμεσολάβητα μας παρουσιάζει τις προθέσεις και τις εναλλακτικές του επιλογές, να αποκτήσει έστω κάποιο ψήγμα ειλικρίνειας και κοινωνικότητας τη στιγμή που λέξεις σας και τις παραπάνω αποφεύγονται επιμελλώς χάρην της αδιασάλευτης καταστροφικής πορείας στην οποία και έχει συναινέσει το ντόποιο πολιτικό κατεστημένο. Πώς προτίθενται όσοι μιλούν για αλλαγή και ανάπτυξη να αλλάξουν και να αναπτυχθούν οι ίδιοι; (Δήμας φεύγει-Δήμας έρχεται, Κεφαλογιάννης έφυγε-Κεφαλογιάννη μένει, Μητσοτάκης μένει-Μπακογιάννη μένει-Μητσοτάκης εξίσου μένει…..δίχως να έχω εμμονή στη Ν.Δ.!)

    Κάποιοι ισχυρίζονται πως στις εκλογές αναδεικνύονται οι νομοθέτες και όχι οι πολιτικές (sic!)

    Εγώ θα λογαριάσω αυτό που είχε πει η Ρόζα Λούξεμπουργκ…«Αν οι εκλογές προσέφεραν κάτι καλό θα ήταν παράνομες»

    Εγώ πάλι θα λογαριάσω αυτό που είχε υποσημειώσει ο Μπρεχτ…«Σύμφωνοι ότι όλα θα αλλάξουν/ ο κόσμος κι η ανθρωπότητα/ και προπαντώς η αταξία των ανθρώπινων τάξεων…/ Κι όταν θα έχετε καλυτερέψει τον κόσμο/ να συνεχίσετε να τον καλυτερεύετε/ αυτόν τον καλύτερο κόσμο/ Συμπληρώστε κι άλλο την συμπληρωμένη αλήθεια/…Κι αν συμπληρώνοντας την αλήθεια/ αλλάξατε την ανθρωπότητα, λοιπόν/ αλλάξτε κι άλλο την αλλαγμένη ανθρωπότητα»

    (1) Όπου Χώρα που Γελλάς, βλ. Ελλάς

    (2) Ο τελευταίος τίτλος ευγενείας που απονεμήθη από τη Βουλή των Ελλήνων, ήταν αυτός του δούκα της Σπάρτης στον γιο του βασιλιά Γεώργιου του Α’, Κωνσταντίνο το 1868.

    (3) Ας μην γελιόμαστε τα κόμματα και οι παρατάξεις είναι εν γένει προσωποπαγή.

    (4) Αποτελεί γεγονός παγκόσμιας πρωτιάς ό,τι στις αργίες κατέχουμε τη δεύτερη θέση ακολουθώντας την Κυπριακή Δημοκρατία, με διαφορά μίας ή δύο αργιών!!!

  4. 21ος αιώνας, σωτήριο(;) έτος 2012 μ.Χ.
    Τα ζωτικά στοιχεία της πληθυσμιακής κοινότητας ανά την υφήλιο παραμένουν -τύποις- τα ίδια: φτωχοί, εργάτες, μικροαστοί, πλούσιοι και κατέχοντες. Πλέον η φτώχεια δεν αποτελεί μία έμφυτη κοινωνική-οικονομική κατάσταση. Η ιστορία των ημερών και των δεκαετιών μάς έχει δείξει πως αν θες να γίνεις πλούσιος (κατά το φαίνεσθαι) και φτωχός γίνεται, άρα μιλάμε για επίκτητες καταστάσεις και συνθήκες βίου. Στις εποχές της άκρας φιλελευθεροποίησης των πάντων φτωχός και γεννιέσαι και γίνεσαι. Απλούστατος ο λόγος, καθώς οι οικονομικοί κώδικες συμμορφώνονται κατά το δοκούν των απανταχού ελίτ (sic). Πώς ακόμη και σήμερα όμως αναφερόμαστε στον όρο ελίτ, όταν αυτός αντανακλάται σε πληθωρικές ατζέντες βίου, άμεσα χαρακτηριζόμενες από το αίμα άλλων (εργατική τάξη), τα χρήματα άλλων (πολίτες κρατών), τις πλάτες και τα βάρη άλλων (μισθωτοί, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, υπάλληλοι κτλ), τα ιδανικά και τις ελπίδες άλλων;
    Το λεξιλόγιο της νέας εποχής δεν διακρίνεται για την κυνικότητα των λέξεών του και των φράσεών του. Εντοπίζεται στους συνδυασμούς των εξωραϊσμένων λεξιλογικών τερτίπιων και στη συχνότητα των εμπορικών-κεφαλαιικών όρων. Αρκεί να διαβάσει κανείς μία από τις απειράριθμες αναφορές στην “παιδική εργασία”- φράση που αντιστοιχεί και ισοδυναμεί με τη φράση “παιδική εκμετάλλευση”. Ή πάλι, στα πλαίσια της χαλεπούς οικονομικής πραγματικότητας, να χτυπήσει κανείς τις ματιές του για πολλοστή φορά στη φράση “αποκρατικοποίηση” και όχι “ιδιωτικοποίηση”, “αξιοποίηση” και όχι “ξεπούλημα” κοκ.
    Αποτελεί γεγονός πως συναποτελούμε στο σύνολό μας μία μαϊμού σε πειραματικό στάδιο. Θεωρούμε πως η προσφερόμενη δημοκρατία, η ελευθεροτυπία και η ισότητα συναποτελούν κατάκτηση και ως εκ τούτου αναφαίρετο δικαίωμα όλων μας. Προσφέρονται όμως και αυτό δείχνει το μέγεθος της ανθρωποφάγου διάθεσης του συστήματος και των συμπαρομαρτυρούντων του. Όπως υπογραμμίζει και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, μάς προσφέρονται επιλογές από το α’ μέχρι το στ’, ενώ από το ζ’ μέχρι το ω’ οι αντίστοιχες επιλογές δεν υφίστανται, γιατί απλούστατα δεν βολεύουν. Επιλέγουμε λοιπόν από τα προσφερόμενα. Ειρωνία ή καλοπιστία απέναντι στο σύστημα; Και η κατάσταση στη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα το αποδεικνύει εξώφθλμα.
    …πάλι τα ίδια λοιπόν, για ένατη φορά μέσα σε ισόποσες δωδεκάμηνες χρονικές περιόδους. “Με την ψήφο σου μπορείς…” και κάλλιστα θα μπορούσε να συνεχίσει η προτροπή “το εκλογικό σύστημα να νομιμοποιείς”. Η πλειοψηφία θα ισχυριστεί πως η συγκεκριμένη εκλογική διαδικασία αποτελεί την εσχατιά των όσων αντίστοιχων προηγήθηκαν και ακόμη ότι αυτή τη φορά είναι εντελώς διαφορετική μιας και τα πράγματα έχουν πάρει μία δυσχερή τροπή, η οποία θα κρίνει (ή ήδη κρίνει) το μέλλον μας ως χώρα, ως πολίτες και πραγματικότητα.
    Ερωτώ:
    «- Σε τι διαφέρει το παρελθοντικό εκλογικό ψεύδος από το παρόν;»
    «- Μονάχα στο μέγεθος του εκβιασμού».
    Θα πει κανείς πως ο εκβιασμός ως επένδυση χαρακτήριζε όποια (προ)εκλογική διαδικασία, ανέκαθεν. Μόνον που στην παρούσα φάση ο εκβιασμός έχει αναλάβει να στοχοποιήσει την “ηθική” συνείδηση των πολιτών-ψηφοφόρων. Πλέον το έρμαιο/ψηφοφόρος δέχεται καταιγισμό ερωτήσεων, τού παρουσιάζεται πλειάδα δημοσκοπίσεων και οι προτάσεις που ακούγονται στ’ αυτιά του, συλλήβδην αναφέρονται στο αύριο, έχοντας απαξιώσει το εγγύς και μακρινό παρελθόν που ποιοτικά/διαδικαστικά τον έχει φέρει στην τωρινή κατάσταση εξαθλίωσης, μιζέριας και εκφασισμού.
    Σε αυτήν στόχευαν οι πολιτικές δυνάμεις (τα κατεστημένα αστικά κόμματα εξουσίας μαζί με τους θιασώτες των, βλ. ΛΑ.Ο.Σ. και ΔΗ.ΣΥ.) και σε αυτήν εμφανίζονται τώρα προεκλογικά και απροκάλυπτα να επενδύουν. Άλλωστε δεν ντράπηκαν να το κάνουν και πάνω στο κουφάρι του αυτόχειρα στο Σύνταγμα και όσων η αυτοκτονία δεν έχει λάβει τέτοια διάσταση. Βιώνουμε δηλαδή μία σαπουνόπερα, ένα lifestyle πόνου και άλγους εν είδει προεκλογικής δραστηριότητας. Οι φωτεινές εικόνες τής παρελθούσης εξουσιαστικής ανομίας δείχνουν να έχουν κλείσει τα φώτα και πλέον οι θεατές/ακροατές (ψηφοφόροι-θύματα) βαδίζουν στα τυφλά ή για να είμαι πιο ακριβής συνεχίζουν να εθελοτυφλούν, παίζοντας την τυφλόμυγα των ευθυνών.
    Ένας μεγάλος αριθμός πολιτών, σκεπτόμενων ευκαιριακά και μη, θα υποστηρίξει πως ο καπιταλισμός έχει πληγωθεί! (χα χα χα χα!!!). Εδώ ας τους διορθώσω λέγοντας πως το συγκεκριμένο μοντέλο δεν πάει άλλο, οπότε…αλλάζει για να μην βουλιάξει. Και ας είμαστε κάπως πιο σοβαροί κοιτώντας στην ουσία των πραγμάτων και όχι επιδερμικά να αντλούμε συμπεράσματα ηττοπάθειας των άλλων πέραν της δικής μας αναισθησίας και ημιμάθειας επί του επιστητού.
    Όσοι λοιπόν υπέγραψαν την καταδίκη των Νεοελλήνων και των επόμενων δύο, τουλάχιστον, γενεών (Βενιζέλος και λοιποί, Σαμαράς και λοιποί, Μπακογιάννη και λοιποί, Καρατζαφέρης και λοιποί) παρουσιάζονται πλέον προεκλογικά ωσάν αντιμνημονιακοί. Ή για να είμαι πάλι πιο ακριβής παρουσιάζουν προεκλογικώς σχέδια για να βγει η χώρα από τη λιτότητα και τον κατήφορο, στην οποία (λιτότητα) μας έριξαν προκειμένου να φθάσουμε στην ανάπτυξη (;) και τον οποίο (κατήφορο) μάς κατέδειξαν ως το συντομότερο δρόμο προς την καθαρτήρια καταστροφή.
    Από τους υπόλοιπους που δεν υπέγραψαν, έχουμε την Αριστερά ως μία αριστούχο στα καλλιστεία της νωθρής θεαματικότητας, ένα κομμάτι της να τραμπαλίζει μεταξύ κέντρου και αριστεράς και ένα άλλο κομμάτι της να υποδύεται ακόμη τον Πάπα δίχως ένα τικ συμπεριφορισμού. Τέλος έναν πρώην βουλευτή της ΝΔ και υφυπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (2007-2009), ο οποίος το διάστημα αυτό προτιμούσε τα ελικόπτερα για τις μετακινήσεις του στα νησιά (είτε για πολιτική είτε για αναψυχή) και ενώ ξελαρρυγγιάζονταν στο κοινοβούλιο ως αντιμνημονιακός-στις θέσεις του πολιτικού του σχηματισμού εξαίρει τους εφοπλιστές και υπόσχεται στο ακέραιο να πληρώσει τους τόκους (στους τοκογλύφους που κατηγορεί…), αφού βέβαια ιδιωτικοποιήσει στο έπακρον την εκπαίδευση (βλέπεις έξω σπούδασε ο κύριος) και σπείρει τη χώρα με φυλακές υψίστης ασφαλείας…
    Ας διαλέξουμε λοιπόν…
    Υ.Γ.:…σχετικά με τους ανιστόρητους πατριδοκάπηλους, δεν σχολιάζω! Είναι ικανοί να βαφτίσουν και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη χριστιανό (τουλάχιστον…)

  5. «Περί εκλογικής αυτογνωσίας…από τ” αριστερά»

    Οπόταν τα πάντα καταρρέουν, εμείς επιβάλλεται να στεκόμαστε όρθιοι. Πώς; Με πόδια την αξιοπρέπειά μας και κεφάλι την καθαρή μας αντίληψη επί των καταστάσεων. Όχι δεν είμαστε γίγαντες ούτε όμως και ανθρωπάκια! Απλώς-μεγαλειωδώς έμβιοι έλλογοι οργανισμοί γεμάτοι πάθη και όνειρα, όχι όμως φιλοδοξίες. Αυτές καταστρέφουν όποια καθάρια υποψία υποκειμενικότητας για θέλω και επιθυμίες. Εν αντιθέσει, οι φιλοδοξίες δημιουργούν τεχνητές εντάσεις με βάσεις αντικειμενικότητας υπό το πρίσμα της σκοπιμότητας. Και οι σκοπιμότητες από την πλευρά τους είναι υπεύθυνες για τις συνηθισμένες κατάντιες που τρέφουν την εγωπάθεια και ξορκίζουν την αλληλεγγύη και τον αμοιβαίο σεβασμό. Τα δύο τελευταία εκλείπουν γενικότερα και τείνουν να εμφανίζονται αντανακλαστικά σε περιόδους ανέχειας και κοινωνικής αναμπουμπούλας. Τότε δηλαδή που το σύννομο/έννομο και το πλέγμα της δικαιοσύνης φαντάζει ρεαλιστικά διάτρητο και εκτονώνει τα βίαια ένστικτα της αντίδρασης σε ό,τι υπερκαλύπτει η όποια μορφή εξουσίας. Άλλωστε η ιστορική πορεία αυτού που αποκαλείται «δικαιοσύνη» διαφέρει εκκωφαντικά από το «δίκαιο» και έχει καταδείξει δίχως σταματημό ότι είναι το νεφελώδες παραπέτασμα της αυτο-ενοχικής ανοχής της εξουσίας. Ή καλύτερα όπως τη μετέφραζε ο Ερρίκο Μαλατέστα «…έννοια πολύ σχετική, που χρησιμεύει πάντοτε ως το πλαίσιο όλων των μορφών καταπίεσης, όλων των αδικιών και η οποία συχνά δεν σημαίνει τίποτε άλλο από εκδίκηση».

    Όχι κύριοι, δεν πρόκειται να καταστούμε εμείς η σινδόνη των ονειρώξεών σας για τις ψευδείς σας υποσχέσεις και δεσμεύσεις απέναντι στα ανθρώπινα στοιχεία που συνολικά αναγνωρίζουμε πως εξαφανίζονται (αν δεν καταστρέφονται) κάθε τόσο που επικαλείστε την ανάγκη για κοινωνική συνοχή απέναντι σε ένα τέρας που εσείς εκτρέφετε, τετραετίες τώρα, κοινοβουλευτικής ηθοποιίας. Αν η μόνη πραγματικότητα κοινωνικότητας των προβλημάτων και των αντίστοιχων λύσεών τους είναι η κοινοβουλευτική εκπροσώπησή σας, ως η αντιπρόταση στο κατεστημένο της αστικής εξουσιαστικής πολιτικής ρότας, τότε γιατί παρανομείτε σε νομοθετήματα που παράγονται από το σπίτι που δήθεν φιλοδοξείτε να αναμορφώσετε;
    Τότε πάλι γιατί δεν καταδικάζετε το στρεβλό υλικό και το περιεχόμενο της διορισμένης χούντας με την έμπρακτη καταδίκη τής ύπαρξής της και με την έξοδό σας από το σπίτι που την φιλοξενεί;
    Παραδίδεστε στην λαϊκίστικη αντίδραση του κόσμου να σας εγκαλεί για προδοσία (συλλήβδην και τους 300 του κοινοβουλίου) και εσάς που ουδέποτε εξουσιάσατε στο πολιτικό σκηνικό της χώρας και αντί να καταδικάσετε το εγχώριο κατεστημένο πολιτικό σύστημα αναλαμβάνετε χρέη ηθικού υποβολέα στις ανήθικες αποφάσεις της αντιδραστικής εξουσίας, επιμελώς αποφεύγοντας να δικαιολογήσετε το μαζοποιητικό ένστικτο της κοινωνίας;

    Δεν κατάλαβα ουδέποτε γιατί μία ψήφος να προβάλλεται επιτακτικώς ως το μέσο ραπίσματος του συστήματος, τη στιγμή που η ενεργός αδιαφορία μέσω της κοινωνικής δημιουργικότητας έχει καταφέρει τόσα πολλά σε πλαίσιο αποτελεσμάτων και αλλαγής συνειδήσεων!
    Πώς γίνεται σε κάθε εκλογική διαδικασία που σέρνεστε σιδηροδέσμιοι από τα αστικά κόμματα εξουσίας να ξεχνάτε φράσεις που (η αλήθεια είναι πως) συμπράξατε στην υλοποίησή τους (όπως για παράδειγμα «αποφασίζουμε εμείς για εμάς», «όχι πια στους μεσάζοντες και τους διαμεσολαβητές της ζωής μας» κοκ);

    Για” με ανέκαθεν η αναγνωρισιμότητα της όποιας πολιτικής πράξης εμβαπτίζετο στο δρόμο και στις διαπροσωπικές κοινωνικές συλλογικότητες και τις αυθόρμητες διαπροσωπικές αντιδράσεις. Ουδόλως όμως μέσω της αναγνώρισης και νομιμοποίησης ενός συστήματος που τρέφει αυταπάτες για την αλλαγή του εκ των έσω (ούτε τουλάχιστον ένα παράδειγμα από την Ισλανδία δεν ξεπατικώνετε, ούτε ανοιχτά τα αυτιά σας στο αίτημα για συντακτική εθνοσυνέλευση δεν έχετε).
    Παραδεχτείτε μία φορά έστω ότι και εσείς είστε προϊόν της αστικής δημοκρατίας, όπως όλοι μας άλλωστε (δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω το ρόλο σας ιστορικά και κοινωνικά συγκριτικά με τις δυνάμεις της αντίδρασης). Το προφανές της αλληλοκάλυψης, της ανάμειξης και της συνολικής σύγχησης της αριστερής και της δεξιάς ιδεολογίας (ανά τον κόσμο), ας παραδεχτούμε όλοι μας πως χαρακτηρίζει τη σύγχρονη μετάβαση, το πέρασμα αν θέλετε από τη μακρά περίοδο των αμφισημιών και των παραδόξων στην περίοδο, που από πολλούς αποκαλείται ως η νέα τάξη πραγμάτων. Η πολυμερής πραγματικότητα της εξουσίας και της αντίστοιχης κοινωνικής δυναμικής έχει αφήσει πίσω της τη μονομέρεια των υπερδυνάμεων και την κοινοβουλευτική κατήχηση της αριστερής παράδοσης.
    Στο μυαλό μου έρχονται τα προφητικά λόγια του Έριχ Μύζαμ (1918-1920), τα οποία αντιγράφω εν είδει υπεράσπισης των απανταχού ανένταχτων απέναντι στις όποιες πολιτικές-κοινοβουλευτικές δυνάμεις που θέλουν να τους χαρακτηρίζουν ως ακοινώνητους και αφ” υψηλού κριτές της πραγματικότητας. «Η αποφασιστική άρνηση των υπαρκτών συνθηκών με όλες τις μορφές που αυτές εκφράζονται, σχεδόν πάντοτε συνδέεται με την πραγματικά πολύ κοινωνική επιθυμία για έναν ιδανικό ανθρώπινο πολιτισμό.» Και αυτός ουδέποτε υπήρξε ή πρόκειται να υπάρξει ως δημιούργημα ή απότοκος της διατήρησης της εκλογικής ψευδαίσθησης.
    Το θέσφατο δεν είναι άφατο, γιατί απλούστατα εμείς το δημιουργούμε και το μεταφράζουμε με την ιστορική μας παρουσία…

    Υ.Γ.: «…Σου γράφω λοιπόν…
    Οι άγγελοι θα γίνουν επιθετικότεροι
    κι όλο το Σύμπαν από κάποιο δρόμο φρικαλέο
    θα χωρέσει κάποτε σε μία δαχτυλήθρα.
    Ό,τι στο στήθος μοιάζει με κειμήλιο
    θέλω ναν το πετάξω» (Ν.Καρούζος)

  6. ΑΦΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΥΤΗΡΙΑΖΕΤΕ ΤΑ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΑΠΟΔΙΔΕΤΕ ΤΑ ΕΥΣΗΜΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΣΩΣΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ,ΣΚΕΦΤΗΚΑΤΕ ΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΕΤΕ? ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΤΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ (ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΑΓΑΘΑ). ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΝΘΩΠΟΥΣ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΕΧΕΙ ΑΣΧΗΜΟ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΓΓΕΝΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΑ. »ΧΑΝΤΑΚΩΝΟΝΤΑΣ» ΚΑΠΟΙΟΝ ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ, ΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΩΣΤΑ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ. ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ ΛΑΘΟΣ, ΜΙΛΗΣΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΑΣ. ΜΙΛΗΣΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΚΑΘΩΣ »ΦΙΛΤΑΤΟΙ» ΟΥΔΕΙΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ. ΑΛΛΑ ΦΥΣΙΚΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΕΙ, ΣΩΣΤΑ? ΑΦΟΥ ΛΟΙΠΟΝ, ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ, (ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΛΟΓΙΑ) ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΣΒΑΛΕΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΑΝΕΝΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕΒΕΣΤΕ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ 0 ΚΑΙ ΕΦΤΑΣΑΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑΝ . ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ..!!

    ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ,pennoulita.

    —————————————-

    Απάντηση prior.korinthiannews.gr

    Αν και ανώνυμη η τοποθέτηση παραπάνω θα απαντήσουμε (αν και δεν συνηθίζουμε να απαντάμε σε ανώνυμες αναφορές). Η απάντησή μας είναι σχεδόν η ίδια με αυτή του συνεργάτη μας (ΤΑΡΖΑΝ) πριν από λίγο καιρό.

    ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΪΟ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
    Και αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό αναφέρουμε ότι ΚΑΠΟΙΟΙ επιχειρηματίες το …έκαναν σύστημα όλα αυτά τα χρόνια με τα χρέη στο δημόσιο και προφανώς θεωρούσαν ότι ποτέ δεν θα έχουν κυρώσεις. Αυτά τα χρέη όμως τα πληρώνουν οι ίδιοι οι πολίτες! Είναι έτσι ή όχι;
    Για αναλογιστείτε πόσοι χρωστάνε από 100.000 ευρώ μέχρι και 2.000.000 ευρώ στο δημόσιο! Αυτά ποιος τα πληρώνει; Όλοι εμείς που δεν φταίμε σε τίποτα! Είναι κρίμα και άδικο κάποιοι να χρωστάνε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στο δημόσιο και κάποιοι άλλοι επιχειρηματίες να γονατίζουν για να να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους!

    Δηλαδή είναι σαν να νομιμοποιούμε αυτούς που χρωστάνε και οι υπόλοιποι που πληρώνουν κανονικά τις υποχρεώσεις τους είναι …οι βλάκες της ιστορίας! Δεν είναι έτσι. ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ (όχι όλοι) από αυτούς που συνελήφθησαν με χιλιάδες χρέη στο δημόσιο έκαναν ζωή που εμείς αλλά και οι περισσότεροι πολίτες δεν έχουν δει ούτε στον ύπνο τους!
    Για εκεί είχαν χρήματα και για να τακτοποιήσουν τις εκκρεμότητές τους δεν είχαν;
    Σε ότι μας αφορά θεωρούμε ότι προσφέρουμε αντικειμενική ενημέρωση και δεν είναι τυχαίο που είμαστε στην πρώτη θέση μίας ΑΠΟΛΥΤΑ Κορινθιακής ηλεκτρονικής εφημερίδας. Τόσο πολύ σας ενοχλεί που δημοσιεύουμε ονόματα; Εξάλλου και οι επιχειρηματίες δεν είναι εγκληματίες. Χρέη στο δημόσιο έχουν. Μην ξεχνάμε ότι και το κράτος πριν από λίγους μήνες είχε δώσει στο φως της δημοσιότητας ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ (επώνυμα) τα χρέη κάποιων επιχειρήσεων. Εκεί δεν υπήρχε πρόβλημα που φαινόταν από το υπουργείο οικονομικών το χρέος της κάθε επιχείρησης επώνυμα; Τότε δεν είχε αντίκτυπο στα συγγενικά πρόσωπα των επιχειρηματιών;

    ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ. ΕΧΟΥΜΕ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ (ΣΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ) ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ (επειδή το θίξατε για το λόγο αυτό το αναφέρουμε)

  7. AΠΛΗΡΟΤΟΙ 5-6 ΜΗΝΕΣ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ “μεγαλο εργο’ΦΡΑΓΜΑ ΑΣΟΠΟΥ!!! ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΠΕΙΝΑΝΕ,Ο ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ ΓΕΛΑΙ,ΟΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ…αλλα ξεχασα-ΤΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΚΛΟΓΕΣ…

  8. ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ…………ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΔΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΗΜΑΔΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ…….ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ.

  9. ΦΡΑΓΜΑ ΑΣΟΠΟΥ=10 ΜΗΝΕΣ ΑΠΛΗΡΟΤΟΙ,ΟΥΤΕ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΝ ΔΕΝ ΠΗΡΑΜΕ…ΟΥΤΕ ΔΩΡΟ!!!!ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΜΕ…ΟΥΤΕ ΔΩΡΟ…ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΛΟΥΣ!…

  10. Δεν είναι η μοναδική περίπτωση που υπάλληλος του Δήμου Συκιωνιων μεταφέρετε καθημερινά στο σπίτι του με αυτοκίνητο του δήμου.. όταν λέμε καθημερινά εννοούμε καθημερινά χειμώνα καλοκαίρι τα 3 τελευταία χρόνια. το ερωτιμα είναι ποιος πληρώνει τα καύσιμα και την φθορά του οχήματος ; απαγορεύετε μετά το πέρας της εργασίας να μετακινείτε υπάλληλος με αυτοκίνητο της υπηρεσίας ,Ναι η Όχι ; γιατί το επιτρέπουν;
    φυσικά κανένας δεν θα ασχοληθεί με το θέμα και καμία απάντηση δεν θα δώσουν.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>